Eenheid Nationale Politie ver te zoeken

Politieagenten volgen dwangbevelen niet zomaar op

Agenten vinden relatie met de burger belangrijker dan orders uit Den Haag. Politieleiding raakt grip op twitterende agenten kwijt.

 

Twitteren van politieagenten aan banden
De korpsleiding van de Nationale Politie stoort zich aan de gedragingen van agenten op Twitter. Zelfs het Crisiscommunicatie Team Politie (CCT) wordt ingeschakeld om de ongebreidelde stroom op "anonieme" twitteraccounts van agenten aan banden te leggen. De korpsleiding wil de persoonlijke twitteraccounts verbieden en vervangen door teamaccounts. Die zijn door community managers beter te controleren. Er worden ideeën ontwikkeld voor de invoering van een centraal gestuurd en gecontroleerd "dashboard" voor tweeten; een soort meldkamer voor twitteraars. De vrijheden van de individuele agent worden nu al beperkt.
 
Eenheid Nationale Politie in gevaar
Wat is er dan aan de hand?
Een wijkagent plaatst een foto van een dief op Twitter. Hij krijgt een uitbrander van het Openbaar Ministerie en de politieleiding schiet daardoor in de stress. Er is een heuse crisis binnen de politietop want nota bene het Landelijke CCT wordt direct ingeschakeld. De eenvormigheid van de Nationale Politie is in gevaar. Het CCT wordt geïnstrueerd door "Den Haag" en moet de persoonlijke twitteraccounts van agenten gaan vervangen door beter te controleren teamaccounts. Marco Leeuwerink is een van de leiders van het CCT. Hij wordt gedwongen de eenheid te bewaren, maar schaart zich met onuitgesproken tegenzin achter het besluit van de korpsleiding.
 
Beleid ontbreekt
Het is juist Leeuwerink die een groot voorstander is van twitterende agenten, zo schrijft hij in één van zijn publicaties. Hij weet dat burgers het contact met échte mensen erg waarderen. Het verkleint de onderlinge afstand tussen politie en burgers. Maar hij weet ook dat leidinggevenden binnen de politie er grote moeite mee hebben dat de agent zelf bepaalt wat en met wie en wanneer er wordt gecommuniceerd via Twitter. Dat wordt nu dus verboden.  Zoals een motoragent een verkeersovertreder aan de kant zet, zo zet een politieofficier de manschappen in de houding.
In de houding zetten? Anno 2013? Dat is natuurlijk incidentenpolitiek; daar zit geen proactieve visie achter, maar een reactief optreden, die angstige politiemensen zo eigen is. Beleid bij de Nationale Politie ontbreekt. Dit is eenvoudig vast te stellen aan de hand van de volgende argumenten.
 
BlackBerries
Ten eerste. Op het Politie Net Werk Congres op 1 november 2012 werd een ongekend aantal BlackBerries uitgedeeld en moesten alle aanwezigen op grote schermen laten zien hoe goed zij konden twitteren. De gedachte daarachter was dat Twitter goed is voor het gevoel van eenheid binnen het korps. Maar wanneer je als politiebestuurder vooraf even had nagedacht, dan had je kunnen bedenken waartoe het uitdelen van BlackBerries zou leiden: namelijk tot twitteren tussen agenten en burgers.
Nu raakt politieleiding plotseling in de stress na één incident met een foto van een dief op Twitter. Wie is weer de klos? De twitterende politieagent. Beleid ontbreekt!
 
Ruggengraat nationale politie
Ten tweede. Door de Directeur Communicatie van de Politie, Eric Stolwijk, werd aangedrongen op het gebruik van Twitter, onder meer voor een betere relatie met de burgerij. Politieagenten kunnen niet meer alles alleen, zij hebben de burgers nodig. Goed gezien, want de tweetende (wijk-)agenten op straat, nu de ruggengraat van de nationale politie, hebben de beste contacten met de burgers.

Maar wat gebeurt er? Persoonlijk twitteraccounts van politieagenten zijn door "Den Haag" per 1 april 2013 verboden verklaard. De politieleiding in het noorden van Nederland vond één mondelinge dienstopdracht wel voldoende om deze maatregel gestalte te geven.
Dus de dienstopdrachten waren al gegeven, maar het beleid nog niet gecommuniceerd. Via Twitter(!) meldt de directeur Communicatie achteraf dat hij ervoor zal zorgen dat er op korte termijn meer info komt; agenten in opperste verbazing achterlatend. Beleid ontbreekt!
 
Communicatieblunder
Ten derde. Zolang "Den Haag" centraal gestuurd dit soort beslissingen over de ruggen van de agenten  blijft nemen, zolang dienstmededelingen niet vooraf worden gecommuniceerd en niet worden uitgelegd; zolang wordt de Nationale Politie nooit een landelijke eenheid. Dus wordt het tijd in te zien dat communicatieblunders als  deze tot meer en meer wantrouwen leiden bij de agenten in het veld. Het doordrukken van een centraal gestuurd "dashboard" voor twitteraars en teamaccounts is bij voorbaat gedoemd te mislukken. Beleid ontbreekt!
Maar groeit ook het besef dat het domweg verbieden van het gebruik van twitteraccounts van agenten nooit zal leiden tot een door de politietop gewenste betere grip op de manschappen?
 
We zijn nog lang geen Nationale Politie
Die grip was er niet bij de Rijkspolitie, niet bij de regiopolitie en na al dit gereorganiseer nog steeds niet bij de nationale politie. Dus het vertrouwen is weer beschaamd. Politieagenten in alle regio's in Nederland hebben nog nooit "zomaar" dwangmaatregelen uit "Den Haag" geaccepteerd. "We zeggen niet overal zo maar ja en amen tegen! We zijn nog lang geen Nationale Politie". Ook nu weer voelen politieagenten zich gekleineerd en horen zij de woorden van minister Opstelten "het zijn dienders, ze moeten zich bezig houden met handhaven en zich niet bemoeien met wat wij voorschrijven" nog lang nadreunen.
 
Conclusie
De burger was lange tijd niet zo te spreken over de politie. Dat vond met name de Tweede Kamer en dus de politietop en de minister vervelend. Er moest een Nationale Politie komen.

De politieleiding gaf het vertrouwen aan de twitterende politieagent, want juist de agent was als geen ander in staat de relatie met de burgerij te verbeteren. Eén incident met een foto van een dief op Twitter, een reactie van het Openbaar Ministerie en de politieleiding schiet in de stress. Wie is de klos? De twitterende politieagent en in diens kielzog de burger.

Dus het aan banden leggen van persoonlijke twitteraccounts verslechtert de band tussen agenten en burgerij juist. En dat kan nooit de bedoeling van de Tweede Kamer noch van de minister zijn geweest.
Het is zeker niet de bedoeling van de twitterende politieagent die de band met de burger belangrijker vindt dan klakkeloos de orders van de leiding ver weg in "Den Haag" op te volgen.

De oude journalist is een eenzijdige waakhond

Publicaties over dood Russische asielzoeker Dolmatov eenzijdig

De berichtgeving in de media over de zelfmoord van de Rus Aleksandr Dolmatov was erg eenzijdig.  

Publicaties over dood Russische asielzoeker Dolmatov zijn partijdig en bevooroordeeld. Doorgeschoten wantrouwen tegen overheid voert de boventoon. Het is tijd voor jonge, ambitieuze onderzoeksjournalisten.

Meeste journalisten blijven rondjes draaien in het uitgesleten kringetje van mediagenieke begrippen

De journalistiek pretendeert onpartijdig en onbevooroordeeld te zijn. De publicaties over de dood van de Russische asielzoeker Dolmatov daarentegen zijn dat niet. Het inmiddels doorgeschoten wantrouwen tegen de overheid voert de boventoon. De journalist is de waakhond, een hulpmiddel, niet zelf de controleur. Daarvoor is zijn kennis te eenzijdig. Maar er gloort hoop! Een jonge generatie staat te trappelen.

Waakhond of controleur
Argos-redacteur Huub Jaspers vindt dat controle door de media maatschappelijk relevante informatie oplevert. Maar is het wel zijn taak zichzelf te benoemen tot controleur van de overheid? Die taak is eenzijdig en staat haaks op de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de media.

Controle is niet het goede woord en zal vervangen moeten worden door onderzoek. De journalist is een waakhond die niet zelf de taak heeft de overheid actief te controleren. Het aan de kaak stellen van dubieuze praktijken van bestuurders is een invloedrijke taak, maar regulerend optreden moet aan anderen worden overgelaten.

Journalistiek in diskrediet
Een journalist moet tegels lichten en misstanden aan de kaak stellen. In de sportjournalistiek is dit jarenlang nagelaten. Eenzijdige berichtgevingen over dopingpraktijken heeft die sport van journalistiek in diskrediet gebracht. Dat verwijten journalisten ook elkaar.

Je kunt niet iedereen over één kam scheren, maar de sportjournalistiek heeft wel wat uit te leggen. Niet alleen over hun nalatigheid in het wielrennen, maar ook over hun afwezigheid bij kritisch onderzoek naar matchfixing in het voetbal. Op journalisten van Voetbal International na, volgden alle anderen slechts de sport zelf. Als journalist hoop je toch dat je op een schandaal stuit? Het liefst op een onbekend, nog niet eerder opgepikt onderwerp. Dat is je zo geleerd, dat is je werk.

Eenzijdigheid troef in "zaak Dolmatov"
Afgelopen weken papegaaiden de dag- en weekbladen, de televisie- en radiozenders elkaar vooral na in de "zaak Dolmatov", hetgeen onvermijdelijk leidde tot oogkleppenjournalistiek. Elk zichzelf respecterend Nederlands en buitenlands medium stortte zich op de zelfmoord van Aleksandr Dolmatov. Zijn lichaam was nog niet koud of radio en televisiezenders in Nederland boden de advocaat Marq Wijngaarden een podium om zijn tunnelvisie over de Nederlandse overheid (IND, AIVD, politie) ten gehore te brengen. Over de rug van alles en iedereen, maar met de uitgelokte semipolitieke steun van koningin Beatrix mocht Wijngaarden zichzelf en zijn advocatenkantoor voor radio en televisie promoten. Welke journalist vroeg de advocaat wat hij dacht van de rol van de Russische priester van de Orthodoxe Kerk in Rotterdam, de kerk waar Dolmatov al de kerstdagen van 2010 doorbracht?

Kuddegedrag
Tenenkrommende journalistiek was het gevolg. Gespeend van kennis over Rusland, richtte het vaderlandse journaille en masse de pijlen op de Nederlandse overheid, die vaker als "sitting duck" fungeert. Want er was een zielige, uit Rusland afkomstige activist gestorven. Alle verslaggevers schieten in dezelfde stress en gaan opzoek naar schuldigen voor deze tragische dood; zonder enige twijfel de Nederlandse overheid. Vooral oog voor het gevolg, de dood, maar zonder te berichten over de oorzaken in het leven van deze jonge man. De aanleiding voor zijn dood bleef onbelicht. Zijn kreet om aandacht voor wat er allemaal mis was in zijn
'moederland' werd niet begrepen. Een kudde verslaggevers holde op het ingeslagen pad achter de beschuldigende advocaat aan. Een kudde die zich uitslooft om de zelfmoord van een labiele drugverslaafde uit Rusland in de schoenen te schuiven van onderdelen van de Nederlandse overheid.

Vastgeroest spoor
Dolmatov wilde met zijn dood de aandacht vragen voor de kwalijke rollen van de Russische machinerieën. De goeden niet meegerekend zijn de Nederlandse buitenlandcorrespondenten geprogrammeerd zo muisstil mogelijk te zijn zodra de integriteit van het land waarin zij wonen en werken in het geding is. Ze willen daar rustig en veilig blijven en hun families niet blootstellen aan de nukken van het land. Berichten gaan dus vooral over sneeuwbuien, overstromingen of aardbevingen.

De meesten, Hubert Smeets (NRC) en Arnout Brouwers (Volkskrant) voorop, kunnen meer zeggen over de "zaak Dolmatov" dan zij recent publiceerden. De buitenlandredacties reageren als een FYRA-trein. Zij printen niet, maar beschermen uit concurrentieoverwegingen die posities. Zo leren journalisten hun collega's in het buitenland kennen en moeten zij hun toevlucht zoeken tot deskundigen in Nederland, die vanuit hun professie wel durven te zeggen wat hun mening is.

Journalist als baanwielrenner
Soms moet zo'n deskundige meegaan in de reeds gevormde mening van de betrokken journalist. Maar de journalist op een ander spoor zetten brengt een reeds gestart onderzoek in verwarring. Want de mening van een deskundige verifiëren is lastig werk. Als journalist krijg je soms de neiging, als een gedrogeerde baanwielrenner, rondjes te blijven draaien in het uitgesleten kringetje van mediagenieke begrippen als activisme, mensenrechten en vluchtelingen. Dit geldt zeker voor de babyboomgeneratie. De jeugdige journalist heeft de toekomst, dus daar valt nog wel dynamiek en durf van te verwachten. Welke jonge, ambitieuze onderzoeksjournalisten zullen zich aan de tunnelvisie kunnen onttrekken?

Conclusie
De belangrijkste taak van de media lijkt nu het meest op het obsessief volgen van en ageren tegen Nederlandse overheidsinstanties. Nogal eenzijdig werk. De journalist moet vele tegels lichten en dubieuze praktijken van bestuurders aan de kaak stellen. Eenzijdige berichtgeving heeft met name de sportjournalistiek in diskrediet gebracht.

Dat gevaar dreigde ook in de "zaak Dolmatov", toen de media als trolleybussen vastliepen in het ingeslagen pad en zich en masse stortten op de Nederlandse overheid. Wel oog voor het (trieste) resultaat, maar niet voor de oorzaken. Onderzoeken door buitenlandcorrespondenten liepen stuk; toevlucht werd gezocht tot deskundigen in Nederland, van wie de mening moeilijk is te verifiëren.

Onbelopen paden liggen in het verschiet voor een nieuwe, jonge generatie journalisten.

NRC-krantenbezorger dupeert journalist

Krantenjongen niet betrouwbaar? 
Journalistiek ondergeschikt!

Menigmaal werd ik onaangenaam verrast door de krantenbezorger van de NRC, die mijn brievenbus voorbijreed. Een impressie over een verloren strijd tegen de bureaucratische uitgeverijen van de NRC.

Zaterdag

Elke zaterdagmorgen ben ik in blijde afwachting van de zaterdageditie van de NRC. Natuurlijk kan ik alle nieuws gevarieerder, gekleurder en sneller bij diverse aanbieders van het internet halen, maar ik ben nog een beetje van de oude stempel en heb graag een krant op mijn redelijk ruim bemeten eettafel. Als kind had ik niet zo'n eettafel en lag ik bij mijn ouders op zaterdagmorgen op de grond de krant uitgespreid uitgebreid te lezen. In de winter lekker voor de kachel. Misschien kan je zeggen dat ik met name in het weekend een krantenlezer ben uit nostalgische overwegingen. Heerlijk!

De krant in de brievenbus?

Het probleem is dat mijn krantenbezorger een warhoofd is. Hij stopt de krant op de doordeweekse dagen niet bij mij in de bus en hij vindt dat hij mijn brievenbus soms ook op zaterdag kan voorbijrijden. Hij heeft wel een briefje waarop alle wijzigingen staan en er staat dus ook dat hij bij mij op zaterdag de krant moeten laten binnenglijden. Het zijn van die briefjes om het geheugen op te frissen, net zoals de lijsten die het schoonmaakpersoneel van hotels elke ochtend krijgt om te zien in welke kamers alleen de bedden moeten worden opgemaakt of dat ook de hele kamer moet worden schoongemaakt. Dat is - vind ik - al heel wat moeilijker uit te vogelen dan een krant wel of niet in een brievenbus te stoppen.

Brommertje

Nadat de krantenjongen een paar keer had laten blijken dat zijn gedachten ook niet door een geplande (brom-)fietsroute waren op te frissen, verzamelde ik de moed om op de door mij uitgekozen zaterdagmorgen eens naar buiten te blijven kijken wanneer hij weer mijn huis zou voorbijrijden. Hij is vroeg deze keer. Ik hoor in de verte, aan de overkant van de straat al het geluid van zijn brommertje. Ik besluit hem op te wachten en desnoods het portiek in te trekken. Zal je net zien, gaat m'n GSM. De autodealer zegt dat mijn auto klaar is; gelukkig, net voor het weekend. Als ik het gesprek beëindig is het precies half twaalf in de morgen en hoor ik het brommertje van de NRC-krantenman mijn huis voorbij rijden. Ik zie hem in een ooghoek de hoek om scheuren. Zo hard rijdt hij anders nooit.

NRC-klantenservice

Geen krant, niet aan tafel lekker lezen en zeker niet op mijn buik voor de kachel. Dat is balen, zeker als je je er op hebt verheugd. Dan zal ik direct de klantenservice van de NRC moeten bellen of mailen en een bezorgklacht moeten indienen. Dan mag ik beslist ook niet vergeten een vinkje te zetten in het vakje waarin ik aangeef dat ik de krant wil "nabezorgd" krijgen, want het is geen automatisme dat de klantenservice weet dat je die krant natuurlijk wilt hebben. Nou, vergeet het maar zegt NRC-klantenservice: "U bent te vroeg, u kunt pas een bezorgklacht indienen nadat de uiterste bezorgtermijn is verstreken en dat is 13:00 uur op zaterdagmorgen".

Dat er regels zijn voor de nabezorging van een krant kan ik mij voorstellen; er zullen immers genoeg mensen zijn die heel kleinzerig met de stopwatch in de hand klaar staan om te bellen, ook als het sneeuwt en het glad is op de weg. Ja, maar...ik zie die jongen op zijn brommer al mijn straat uitrijden en ik denk niet dat hij terugkomt om speciaal bij mij die ene krant alsnog te bezorgen. En dan blijkt ineens "de krant" een log en ambtelijk instituut te zijn en nog dom ook. "Sorry, meneer...."

Opzeggen

Nu is het genoeg. Ik ga opzeggen, nadat ik nu voor de zoveelste keer de krantenbrommer mijn huis heb zien voorbijrijden en ik ook geen krant krijg nabezorgd. De klap op de vuurpijl is dat de NRC zegt dat het voor de abonnee het gemakkelijkst is om per telefoon op te zeggen en anders met redenen omkleed per brief. Waarom met redenen omkleed? Er is mij ook niet gevraagd naar de reden waarom ik mij als abonnee heb aangemeld. Dus van bijvoorbeeld een nulmeting kan geen sprake zijn.

Trouwens, dat bellen met de klantenservice valt behoorlijk tegen. Eerst moet je je door een keuzemenu worstelen en een gewenste voorkeur intoetsen, waarna een mevrouw of meneer van een callcenter je verhaal aanhoort en je tot slot wordt doorverwezen naar een klachtenafdeling. Klaar? Nee want die afdeling zal jou wel terugbellen, een keer. Wanneer? Dat weten ze ook niet. En je abonnement is nog steeds niet opgezegd. "Ik wil gewoon de krant op een eenvoudige manier opzeggen zoals ik ook abonnee ben geworden". Dat lijkt onmogelijk!

Na zo'n niet naar wens verlopen telefoongesprek - in mijn geval op woensdag - krijg je plompverloren met "de post' op donderdag alsnog "spontaan" de wel erg oude krant van afgelopen zaterdag, met nog ouder nieuws, in je brievenbus. Op zich een gebaar van de NRC waaraan andere kranten een voorbeeld zouden kunnen nemen. Maar je gaat toch denken; "als ik nou niet had gebeld"?

Journalist verliest zijn baan

Maar... klantenservice, journalisten het brood uit de mond stoten is dom.

Wattuh?

Het is zo logisch als wat. Wanneer de krant niet wordt bezorgd ben je teleurgesteld en een beetje pissig omdat je erachter heen moet bellen of mailen. Als dan de krant niet wordt of kan worden nabezorgd wordt je al een beetje boos, zeker ook omdat je je betaalde abonnementsgeld niet of niet automatische terugkrijgt. Je betaalt een paar euro voor een snack bij de automatiek en dan blijkt het vakje leeg te zijn; eigen schuld?

De krant wordt niet nabezorgd, je krijgt je geld niet terug, de week erop vergeet die krantenjongen weer zijn loopbriefje te raadplegen. Wat gebeurt er dan logischerwijs? Je zegt de krant op! Als meer of steeds meer mensen dat doen krijgt de krant steeds minder vaste inkomsten en zal uiteindelijk de journalist zijn werk verliezen. Misschien wat grote stappen in één keer en sla ik wat kleine stapjes over, maar dit is natuurlijk wel het eindresultaat. 

Bedankt krantenjongen, bedankt klantenservice.

Nou als deze gang van zaken geen slechts nieuws is voor een hardwerkende journalist, dan weet ik het niet meer. Tenminste als iemand bij de klantenservice mij nog kan volgen?
Zal ik ze toch nog een briefje sturen?

"Kinderen moeten leren wat wel en niet mag"

Ouders voelen zich beledigd

Is geweld door jongeren tegen ambtenaren, buschauffeurs en treinbestuurders een schijnbaar normale gang van zaken? En als je er wat van zegt komen dan de ouders uit hun holen om even te vertellen dat je van hun kinderen moet afblijven en dat jij hen niet mag terecht wijzen? Minister Plasterk zei eindelijk eens dat ouders hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Geweld door jongeren is de schuld van de ouders. Doe er wat aan!

Betrouwbaar ouderschap in tijden van nieuwe autoriteit

Sociale media registreren veel commotie bij ouders naar aanleiding van de oproep van minister Plasterk aan ouders om hun kinderen beter te leren wat wel en niet mag. Waar eerst de halve Nederlandse bevolking vindt dat de overheid meer moet doen voor de doorsnee burger, vinden voornamelijk ouders nu dat de overheid zich niet moet bemoeien met de opvoeding van hun kinderen. Daar moet je van afblijven, dat is een zaak van de ouders.

Oké, zegt Plasterk, akkoord, ik bemoei me er niet mee, jullie moeten inderdaad zelf zorgen voor een betere opvoeding. Zijn diezelfde ouders weer beledigd.

De waarheid is onaangenaam

 

Het is toch bizar dat bijna alle ouders zich op hun tenen getrapt voelen, wanneer de overheid iets zegt over de kwaliteit van opvoeding van kinderen door hun ouders. Kennelijk is de waarheid erg onaangenaam en herkennen ouders dat zij falen. Niemand vindt het leuk dat te erkennen. Maar bij die erkenning zal de verbetering moeten beginnen.

Moet die opvoeding beter?

Dat vindt niet alleen Plasterk, dat vindt niet alleen de overheid, dat is ook de mening van veel ouders over hun buur(t)kinderen. Ja, die opvoeding moet beter vindt iedereen, maar dat geldt niet voor mijn kinderen; wij leren onze kinderen wel respect en zij plegen geen geweld tegen ambtenaren. Dat doen altijd alleen die andere - niet Nederlandse - kinderen.

Die ouders vergeten twee dingen. Ten eerste hebben zij niet eens de tijd, het geduld en de hersens om kinderen consequent op te voeden en ten tweede hebben zij niet de tijd, het geduld en de hersens om te controleren of hun kinderen doen wat hen misschien toch per ongeluk is geleerd.

Het is geen verzinsel dat ouders falen.

Er zijn allerlei rapporten verschenen over de falende opvoeding van kinderen. Minister Plasterk doet namens de overheid de oproep naar aanleiding van een evaluatierapport over geweld van jongelui tegen mensen met een publieke taak zoals medewerkers op ambulances of in het openbaar vervoer.

Maar tik zelf als bezorgde ouder eens het woord “vandalisme” in op Google-nieuws en schrik dan niet van het grote aantal, alleen al in de media genoemde gevallen gepleegd door jonge vandalen met ouders.

Vind je dit overdreven of vind je dat vandalisme in jouw leefomgeving niet voorkomt, tik dan eens het woord “opvoeden” in. Je ziet dan vanzelf een woud van aanbiedingen in opvoedkundige hulp voor hulpeloze ouders. Hoe zou dat toch komen?

Hulp voor ouders bij opvoeding

Elke ouder heeft vast goede plannen en opvoeden is niet makkelijk. Maar als je al hersens hebt dan begin je al na te denken over de opvoeding vóór de geboorte van je kind. Je vindt op internet diverse tips ter voorbereiding op het ouderschap. En anders zijn er nog de tips of informatie over opgroeien en opvoeden, die je kunt halen in je eigen gemeente bij bijvoorbeeld het “Centrum Jeugd en Gezin”. Die instellingen schieten niet voor niets als paddenstoelen uit de grond.

Als je dat als ouder beseft, dan weet je toch dat minister Plasterk gelijk heeft wanneer hij zegt dat ouders kinderen moeten leren wat wel en niet mag.
Hij zegt niet hoe! Als ouder moet je willen leren en dat kan je niet altijd alleen. Je hoeft je niet te schamen voor het gewelddadig gedrag van je kind.
Er wordt veel hulp aangeboden om ouders bij te staan bij het opvoeden.
Pak die hulp dan aan  bij het voeren van een constructieve strijd.

Daar moet je als ouder wel wat voor doen!

Vals Israëlisch spel?

De tredmolen van de geschiedenis

Israël bang in tredmolen

Een column van Gershon Baskin in de New York Times. Baskin is medevoorzitter van het Israel Palestine Center for Research and Information, columnist van The Jerusalem Post en initiatiefnemer van en onderhandelaar tijdens geheime onderhandelingen.

Ahmed Jaabari geliquideerd

In zijn column schrijft Gershon Baskin dat Ahmed Jaabari, het hoofd van de militaire tak van Hamas en verantwoordelijk voor de ontvoering van de Israëlische soldaat Gilad Shalit, door Israëlische raketten is geliquideerd. 
Israël vindt dat het doel van de huidige disproportionele aanvallen op Gaza zo'n afschrikwekkende werking moeten hebben, dat er geen raketten meer op Israël worden afgevuurd. Onzin? Omdat de geschiedenis - het belangrijkste woord in Israël - leert dat Hamas niet zal ophouden zolang er geen wapenstilstand is? De morgen dat hij werd geliquideerd had Jaabari van Israël (middels de Egyptenaren) net een voorstel ontvangen voor een langdurig staakt-het-vuren. Als Jaabari niet was verhinderd tijdig te kunnen instemmen met het voorstel, dan was een nieuwe ronde van geweld voorkomen. Had hij geweigerd, dan was Israël waarschijnlijk op een soortgelijke wijze in de aanval gegaan als ze nu toch heeft gedaan.

Vals Israëlisch spel?

Je weet bijna zeker dat de Israëlische geheime dienst, de Mossad, ontdekte dat er een terroristische aanval vanuit Gaza dreigde en dat het leger preventief luchtaanvallen uitvoerde. Dus Israël is de echte agressor terwijl het land steeds opnieuw stelt dat het geen keuze heeft. Een land mag en moet zich weliswaar verdedigen, maar het is inderdaad de vraag of er geen andere middelen mogelijk zijn. Want, zo schrijft Gershon Baskin in de New York Times, Israël heeft 'het doelgericht doden', invasies, drones, F-16's, economische blokkades en politieke boycots  (tevergeefs) uitgeprobeerd, behalve het sluiten van een overeenkomst. Israëliërs die niet beter weten dan dat het doel (niet verzuipen in de Middellandse Zee) alle middelen heiligt, zijn zelfs bereid te sterven door Israël uitgelokt vijandig vuur. Het gaat hier om op christelijke sentimenten gerichte en geprovoceerde, zo niet uitgelokt geweld. Uitgelokt? Of is het soms toeval dat gewelddadige confrontaties  nagenoeg altijd (lees de geschiedenis er maar op na) oplaaien op die momenten dat de Palestijnen bij de VN op de agenda staan?

Timmermans: "Geen juridische bezwaren voor Palestijnse staat"

De Israëlische propagandamachine - zal wel een onderdeel zijn van de geheime diensten - werkt nog steeds . De Israëlische lobby werkt ook in Nederland, bij de VVD/PvdA en in het sterk geïnfiltreerde Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken. Is het toeval dat draaikont Frans Timmermans, minister van Buitenlandse Zaken in Nederland, vindt dat een erkenning van de Palestijnse Autoriteit als staat door de Verenigde Naties ‘ontijdig en onverstandig’ is. Er zijn volgens Nederland in het geheel geen juridische bezwaren, stelt de in zeer korte tijd gebrainswahte Timmermans, maar een eigen, gedurfde, mening hebben helaas ook de PvdA-ministers en de vicepremier niet meer.

Israëlische lobby in Nederlands kabinet

Conclusie?

Het gaat Israël kennelijk niet om Ahmed Jaabari, niet om Hamas en niet om de VN. Soms twijfelt ook de Israëlische regering aan de steun in de wereld van landen met een joods/christelijke traditie. Een reden om de propagandamachine te laten draaien, sentimenten uit te lokken en om bevriende regeringen te beïnvloeden. Hierin is Israël erg goed, praten met landen die het toch al met de Israëlische politiek eens zijn. Het ontbreekt Israël echter aan overtuigings- en overredingskracht wanneer anderen het op voorhand met ze oneens zijn. Daar zou toch een uitdaging moeten liggen? Israël schijnt niet uit te zijn op een langdurig staakt-het-vuren.

Israël zit bangig vast in de tredmolen die ze anderen misgunt; zijn geschiedenis.

AIVD verhuist naar Nederlandse ambassades

Ontslaggolf bij AIVD?

Nederlandse spionnen zwermen uit over de wereld

In het regeerakkoord van het nieuwe kabinet Rutte-II is afgesproken dat de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, de AIVD, zijn spionnen uit het buitenland moet terugtrekken. Althans dat er niet meer in het buitenland zal worden geopereerd en dat de benodigde gegevens in het vervolg afkomstig zullen zijn van buitenlandse collega's.  De media in Nederland besteedden hieraan nog nauwelijks aandacht. Kennelijk te druk met andere ingewikkelde zaken die meer tot de verbeelding spreken van krantenlezers en tv-kijkers. In tegenstelling tot dit gebrek aan belangstelling van de media, bracht Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins van Oranje direct op 30 oktober 2012 al een werkbezoek aan de geplaagde AIVD in Zoetermeer.

Commissie Davids:"informatieverstrekking  aan Tweede Kamer onvoldoende."

Nauwelijks vier jaar geleden werd de Commissie-Davids in het leven geroepen om een onderzoek te doen naar de voorbereiding en besluitvorming over de politieke steun van Nederland aan de inval in Irak. Slechts twee jaar geleden presenteerde de Commissie-Davids haar bevindingen in een rapport. Een van de belangrijkste conclusies was dat de twee Nederlandse - in het buitenland opererende - inlichtingendiensten, de AIVD en de MIVD veel genuanceerder waren over de situatie in Irak dan buitenlandse (Britse, Israëlische en Amerikaanse) inlichtingendiensten. Zo bleek er geen bewijs te zijn voor actieve Nederlandse militaire bijdrage aan de inval, maar die nuanceringen zijn niet door de Nederlandse ministers overgenomen. Bovendien was de informatieverstrekking door het kabinet Balkenende  aan de Tweede Kamer op sommige momenten onvoldoende.

De Tweede Kamer verplaatst AIVD-spionnen naar buitenland

De Tweede Kamer kan opnieuw in de problemen komen nu het lijkt alsof de Nederlandse regering weer moet gaan blind varen op gegevens van buitenlandse inlichtingendiensten. Gegevens die door het Nederlandse parlement niet zijn te controleren op juistheid en tijdigheid. De Tweede Kamer zal het nieuwe kabinet moeten corrigeren. Het advies van de Kamer zou kunnen zijn dat Nederlandse spionnen 'onderduiken' op Nederlandse ambassades in de wereld, dus het personeel overplaatsen , opdat onafhankelijke nieuwsgaring door Nederlandse onderdanen gegarandeerd blijft. Of de Tweede Kamer kiest weer voor de afhankelijkheid van Amerikaanse, Britse en Israëlische diensten.

Overheidscontrole, privacyschendingen? Niet erg, als we maar krijgen wat we willen!

Panopticon: "macht versus privacy" 

Panopticon debat en keuzes waard!

De documentaire van Peter Vlemmix "Panopticon" schetst een reeds lang bestaand analoog beeld in een nieuw digitaal jasje, namelijk dat van "Big Brother is Watching You". Beklemmend is de documentaire wel, maar niet veroordelend en ook educatief. Het laat de kijker genoeg mogelijkheden na te denken over hoe bedreigend hij/zij de technische ontwikkelingen zelf wil ervaren of niet.

Privacy onder druk? Niet erg, als we maar krijgen wat we willen!

De privacy van ons allen staat onder druk, dat klopt. Maar als we keuzes willen of moeten maken, zoals de documentairemaker wil dat we doen, kan die keuze ook zijn dat we de technologische ontwikkelingen voor 'lief' nemen. En dat doen Nederlanders als volk in Europa. Het is kennelijk niet erg bedreigend om je irisscan af te staan op vliegvelden, je vingerafdrukken bij de gemeente, een filmpje bij het openbaar vervoer of zelfs een foto bij de slijterij. Als we maar krijgen wat we willen, dat is het motto. We willen "alles" en we hebben er "alles" voor over, op een klein select gezelschap privacy watchers en journalisten na.

Bestrijders van de overheid

Jammer dat "overheidbestrijders" in publicaties deze zeer uitgebalanceerde documentaire van Vlemmix bijna willen "misbruiken" voor hun eenzijdig commentaar. Uiteraard verandert technologie - elke dag - de maatschappij. De vraag is, wie wil de vooruitgang tegenhouden, zonder dat er concessies worden gedaan aan bestaande en misschien wel verouderde normen? Wie wil er geen glasvezel en een supersnel internet? Niet meedoen lijkt de enige optie voor jezelf, maar de wereld draait door.

Brenno de Winter wil discussie, hij wil een debat. Hij raakt de kern wanneer hij zegt dat bestuurders niet willen horen. De vooruitgang wil hij niet tegenhouden, heeft er zelf ook voordeel van, maar wil voorkomen dat uitzonderingen (blunders van Diginotar) gemeengoed worden. De overheid moet meer garanties geven, moet transparanter zijn. En mag beslist niet 'zo maar' instrumenten als de bonuskaart van Albert Heijn gaan inzetten bij mogelijke uitkeringsfraude.

Digitale kanker als resultaat van digitale asbest

Zoals weer blijkt uit Panopticon draait alles om geld. Waarom wordt bijvoorbeeld het (illegaal?) downloaden van films gestopt en wordt het individu gestraft met uitsluiting van internet? Omdat het geld kost. De filmindustrie, met name in de VS en in handen van een kleine groep zeer rijke mensen, heeft een enorme macht en zorgt er voor om met de hulp van stromannen in zoveel mogelijk overheden in zoveel mogelijk landen enorme invloed (lobby) uit te oefenen. Het interesseert die zeer rijke mensen geen snars dat 'domme en geïndoctrineerde overheidsfunctionarissen' de privacy van individuen benadelen.

Antropologische en religieuze oorzaken?

Privacy watchers zouden niet alleen de gevolgen, maar ook eens de, misschien wel antropologische en religieuze, oorzaken van schendingen van privacy moeten bestuderen.
Wikileaks wordt bestreden door godvrezende Amerikanen. Piratebay door stinkend rijke Amerikanen van joodse origine. En dan zijn daar nog de God aanbiddende protestantse Nederlanders, die het almachtige controlerende oog van "de Vader" vrezen en dat oog misschien wel willen kopiëren in een willekeurig welk panopticon.

Macht corrumpeert

Is het dilemma soms niet veel eenvoudiger en gaat het er toch alleen maar om hoe de macht en het geld van enkelen blijft gewaarborgd ten koste van de privacy van het individu in de massa?