Eenheid Nationale Politie ver te zoeken

Politieagenten volgen dwangbevelen niet zomaar op

Agenten vinden relatie met de burger belangrijker dan orders uit Den Haag. Politieleiding raakt grip op twitterende agenten kwijt.

 

Twitteren van politieagenten aan banden
De korpsleiding van de Nationale Politie stoort zich aan de gedragingen van agenten op Twitter. Zelfs het Crisiscommunicatie Team Politie (CCT) wordt ingeschakeld om de ongebreidelde stroom op "anonieme" twitteraccounts van agenten aan banden te leggen. De korpsleiding wil de persoonlijke twitteraccounts verbieden en vervangen door teamaccounts. Die zijn door community managers beter te controleren. Er worden ideeën ontwikkeld voor de invoering van een centraal gestuurd en gecontroleerd "dashboard" voor tweeten; een soort meldkamer voor twitteraars. De vrijheden van de individuele agent worden nu al beperkt.
 
Eenheid Nationale Politie in gevaar
Wat is er dan aan de hand?
Een wijkagent plaatst een foto van een dief op Twitter. Hij krijgt een uitbrander van het Openbaar Ministerie en de politieleiding schiet daardoor in de stress. Er is een heuse crisis binnen de politietop want nota bene het Landelijke CCT wordt direct ingeschakeld. De eenvormigheid van de Nationale Politie is in gevaar. Het CCT wordt geïnstrueerd door "Den Haag" en moet de persoonlijke twitteraccounts van agenten gaan vervangen door beter te controleren teamaccounts. Marco Leeuwerink is een van de leiders van het CCT. Hij wordt gedwongen de eenheid te bewaren, maar schaart zich met onuitgesproken tegenzin achter het besluit van de korpsleiding.
 
Beleid ontbreekt
Het is juist Leeuwerink die een groot voorstander is van twitterende agenten, zo schrijft hij in één van zijn publicaties. Hij weet dat burgers het contact met échte mensen erg waarderen. Het verkleint de onderlinge afstand tussen politie en burgers. Maar hij weet ook dat leidinggevenden binnen de politie er grote moeite mee hebben dat de agent zelf bepaalt wat en met wie en wanneer er wordt gecommuniceerd via Twitter. Dat wordt nu dus verboden.  Zoals een motoragent een verkeersovertreder aan de kant zet, zo zet een politieofficier de manschappen in de houding.
In de houding zetten? Anno 2013? Dat is natuurlijk incidentenpolitiek; daar zit geen proactieve visie achter, maar een reactief optreden, die angstige politiemensen zo eigen is. Beleid bij de Nationale Politie ontbreekt. Dit is eenvoudig vast te stellen aan de hand van de volgende argumenten.
 
BlackBerries
Ten eerste. Op het Politie Net Werk Congres op 1 november 2012 werd een ongekend aantal BlackBerries uitgedeeld en moesten alle aanwezigen op grote schermen laten zien hoe goed zij konden twitteren. De gedachte daarachter was dat Twitter goed is voor het gevoel van eenheid binnen het korps. Maar wanneer je als politiebestuurder vooraf even had nagedacht, dan had je kunnen bedenken waartoe het uitdelen van BlackBerries zou leiden: namelijk tot twitteren tussen agenten en burgers.
Nu raakt politieleiding plotseling in de stress na één incident met een foto van een dief op Twitter. Wie is weer de klos? De twitterende politieagent. Beleid ontbreekt!
 
Ruggengraat nationale politie
Ten tweede. Door de Directeur Communicatie van de Politie, Eric Stolwijk, werd aangedrongen op het gebruik van Twitter, onder meer voor een betere relatie met de burgerij. Politieagenten kunnen niet meer alles alleen, zij hebben de burgers nodig. Goed gezien, want de tweetende (wijk-)agenten op straat, nu de ruggengraat van de nationale politie, hebben de beste contacten met de burgers.

Maar wat gebeurt er? Persoonlijk twitteraccounts van politieagenten zijn door "Den Haag" per 1 april 2013 verboden verklaard. De politieleiding in het noorden van Nederland vond één mondelinge dienstopdracht wel voldoende om deze maatregel gestalte te geven.
Dus de dienstopdrachten waren al gegeven, maar het beleid nog niet gecommuniceerd. Via Twitter(!) meldt de directeur Communicatie achteraf dat hij ervoor zal zorgen dat er op korte termijn meer info komt; agenten in opperste verbazing achterlatend. Beleid ontbreekt!
 
Communicatieblunder
Ten derde. Zolang "Den Haag" centraal gestuurd dit soort beslissingen over de ruggen van de agenten  blijft nemen, zolang dienstmededelingen niet vooraf worden gecommuniceerd en niet worden uitgelegd; zolang wordt de Nationale Politie nooit een landelijke eenheid. Dus wordt het tijd in te zien dat communicatieblunders als  deze tot meer en meer wantrouwen leiden bij de agenten in het veld. Het doordrukken van een centraal gestuurd "dashboard" voor twitteraars en teamaccounts is bij voorbaat gedoemd te mislukken. Beleid ontbreekt!
Maar groeit ook het besef dat het domweg verbieden van het gebruik van twitteraccounts van agenten nooit zal leiden tot een door de politietop gewenste betere grip op de manschappen?
 
We zijn nog lang geen Nationale Politie
Die grip was er niet bij de Rijkspolitie, niet bij de regiopolitie en na al dit gereorganiseer nog steeds niet bij de nationale politie. Dus het vertrouwen is weer beschaamd. Politieagenten in alle regio's in Nederland hebben nog nooit "zomaar" dwangmaatregelen uit "Den Haag" geaccepteerd. "We zeggen niet overal zo maar ja en amen tegen! We zijn nog lang geen Nationale Politie". Ook nu weer voelen politieagenten zich gekleineerd en horen zij de woorden van minister Opstelten "het zijn dienders, ze moeten zich bezig houden met handhaven en zich niet bemoeien met wat wij voorschrijven" nog lang nadreunen.
 
Conclusie
De burger was lange tijd niet zo te spreken over de politie. Dat vond met name de Tweede Kamer en dus de politietop en de minister vervelend. Er moest een Nationale Politie komen.

De politieleiding gaf het vertrouwen aan de twitterende politieagent, want juist de agent was als geen ander in staat de relatie met de burgerij te verbeteren. Eén incident met een foto van een dief op Twitter, een reactie van het Openbaar Ministerie en de politieleiding schiet in de stress. Wie is de klos? De twitterende politieagent en in diens kielzog de burger.

Dus het aan banden leggen van persoonlijke twitteraccounts verslechtert de band tussen agenten en burgerij juist. En dat kan nooit de bedoeling van de Tweede Kamer noch van de minister zijn geweest.
Het is zeker niet de bedoeling van de twitterende politieagent die de band met de burger belangrijker vindt dan klakkeloos de orders van de leiding ver weg in "Den Haag" op te volgen.