Substantiële Angst voor Terreurdreiging

Een bewerkte versie werd gepubliceerd in NRC van maandag 27 april 2015

Overheid bevordert substantiële angst terreurdreiging

Nederlandse overheid beoordeelt het dreigingsniveau permanent substantieel hoog en wakkert hiermee angstgevoelens en verrechtsing van het politieke klimaat aan

Het kabinet vindt de kans op een jihadistische aanslag in Nederland reëel, hoewel daarvoor geen concrete aanwijzingen bestaan. Het kabinet roept vaak dat de terreurdreiging codekleur oranje heeft en substantieel hoog blijft. Die dreiging blijft hoog, ondanks het krachtig tegengaan van radicalisering, de bestrijding van terrorisme en het vergroten van de weerbaarheid van de samenleving. Omdat de dynamiek van het jihadisme in Nederland zo onvoorspelbaar, zo ongrijpbaar is, heeft het kabinet een reeks maatregelen in het Actieprogramma Integrale Aanpak Jihadisme uitgevaardigd, waarvan vooraf niet kan worden gemeten of er ook resultaat mee zal worden geboekt. Integendeel. De AIVD zegt in zijn jaarverslag over 2014 dat de kabinetsmaatregel die personen verhindert om uit te reizen naar Syrië of Irak zelfs contraproductief werkt, want de dreiging van jihadistisch terrorisme gaat ook uit van gefrustreerde ‘thuisblijvers’!

Waarop is die permanente dreiging eigenlijk gebaseerd? Allereerst zegt de AIVD in zijn analyse “Transformatie van het jihadisme in Nederland / Zwermdynamiek en nieuwe slagkracht” van 2014 dat terroristische aanslagen ook in Nederland kunnen plaatsvinden. Direct gevolgd door de aarzeling precies te kunnen of willen benoemen uit welke hoek zo’n aanslag kan komen. Gemakshalve worden alle mogelijke door analisten bedachte scenario’s opgevoerd. In de aanpak van de Nederlandse overheid ontstaat dus een zelfde zwermdynamiek zónder nieuwe slagkracht.

Nu zijn het de thuisblijvers die voor dreiging zorgen, dan weer de gewelddadige Islamitische Staat (IS). Teruggekeerde jihadstrijders zijn het probleem, hoewel er meer strijders naar Syrië reizen dan er terugkomen waar zij vechten voor een kalifaat en niet tegen Nederland. 

In de zwermdynamiek van de dreigingsanalyses worden uit angst niet alle risico’s te hebben benoemd, tot slot ook nog de ‘lone wolves’ ten tonele gevoerd.

De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) zegt dat de veiligheid nooit voor 100% kan worden gegarandeerd en dat daarom de autoriteiten elke dag opnieuw beoordelen of het pakket maatregelen afdoende is. Elke dag! De graadmeter voor de veiligheid in Nederland is op die manier niet meer dan een ordinaire onberekenbare beursindex, waarop de veiligheidsmaatregelen van het kabinet zelf geen invloed hebben. 

Er zijn politieke partijen die goed garen spinnen bij een substantiële angst voor terreurdreiging

Door het ontbreken van transparante overheidscommunicatie wordt de indruk gewekt dat de 'substantiële angst' bij Nederlanders de regering goed uitkomt. Angst zorgt immers voor verrechtsing van maatschappij en politiek. Er zijn dus politieke partijen die goed garen spinnen bij een substantiële angst voor terreurdreiging.

Angst in ruil voor macht? Het is geen nieuw politiek en electoraal instrument, maar wel heel lang erg on-Nederlands. En daar werken onderdelen van ministeries aan mee.

Lege aktetas

Die door het kabinet gevreesde substantiële dreiging van terreuraanslagen in Nederland komt uiteraard tot uiting in de media. Ook zij spelen een belangrijke rol bij het dagelijks in stand houden van de angst voor terroristische aanslagen. Iedereen kent wel de mediagenieke chocoladeletters over vreselijke aanslagen, terwijl in de praktijk de Nederlandse burger slechts last heeft van een treinvertraging vanwege een achtergelaten aktetas.

Zo verspreidt de NRC op 17 april in een artikel de niet onderbouwde bewering van de woordvoerder van de Raad van Marokkaanse Moskeeën Nederland, Aissa Zanzen, dat salafisme zich op de lange duur kan uiten in haat en wrok tegen Nederland. 

Ondertussen zegt de AIVD in dit artikel dat de weerbaarheid van steeds meer moskeeën onder invloed van het salafisme afneemt. Dat duidt er op dat er een strijd gaande is tussen moslimpartijen onderling en niet tegen Nederland.

De “Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie” (ECRI) vindt dat bepaalde politici en media de islam en moslims te vaak afschilderen als bedreiging voor de Nederlandse maatschappij. Media zelf doen onvoldoende zelfstandig onderzoek naar het waarheidsgehalte van de berichten van de Nederlandse overheid over de ernst van de jihadistische terreurdreiging. Opiniemakers geven in diezelfde media wel hun kritieken.

Angst leidt tot 'verrechtsing' van kiezers

“Angst verrechtst”, zei de inmiddels overleden hoofdredacteur en NRC-columnist J.L. Heldring bij zijn afscheid in 2012 al, “Het beste medicijn tegen zulke angst (..) is om het begrepen te laten worden. Het gaat daarbij juist niet om de kennis van de academische uitzondering, maar het begrip van de doorsnee mens.”

En zijn mening wordt gedeeld. De  angst voor het dreigende geweld van het jihadisme, zegt antropoloog Hans Feddema in Joop.nl, leidt tot 'verrechtsing' van kiezers.

Het Amsterdamse onderzoeksburo Jansen & Janssen dat politie, justitie en inlichtingendiensten kritisch volgt, zegt dat de Dreigingsbeelden Terrorisme Nederland (DTN) het karakter hebben van korte nieuwsberichten met zwaar aangezette koppen zonder duidelijke bronvermelding en analyse, en zeker niet bedoeld om angst weg te nemen.

Bang voor komst islamitische bootvluchtelingen

Doordat de Nederlandse overheid het dreigingsniveau permanent substantieel hoog blijft beoordelen zonder daarbij concrete dreigingen te kunnen of te willen aangeven, wakkert die overheid angstgevoelens en verrechtsing van het politieke klimaat aan. Verrechtsing, die zelfs de angst voor de overtocht van islamitische bootvluchtelingen zo doet toenemen dat extreemrechtse radicale Nederlandse onderkruipsels de sociale media overspoelen met harteloze opmerkingen als: "Dat scheelt weer 700 uitkeringen, maal 50 jaar. Kassa."

 

En wat zegt de Nederlandse regering? Dat ze bang is dat de herverdeling binnen Europa van asielzoekers die hun leven wagen voor een beter bestaan een aanzuigende werking zou kunnen hebben. En die angst is dan weer goed voor het stemgedrag van de verrechtste Nederlandse kiezer, die politieke partijen zullen belonen die de islamitische bootvluchtelingen hebben weten te weren.

De doorsnee Nederlander moet er op kunnen vertrouwen dat de Nederlandse autoriteiten op transparante wijze communiceren hoe zij elke dag opnieuw beoordelen of het pakket aan maatregelen, opgesomd in het Actieprogramma Integrale Aanpak Jihadisme, in Nederland nog afdoende is. De media moeten toetsen of de autoriteiten naar behoren hun werk doen.

Politiek gewenste dreigingsanalyses 

Het heeft er echter alle schijn van dat de NCTV en Nederlandse veiligheidsdiensten een speelbal dreigen te worden van de nationale en Europese (partij-)politiek.

De volgende stap mag niet worden gezet, namelijk dat dreigingsanalyses kunstmatig in stand worden gehouden zolang regerings- en andere politieke partijen dat goed uitkomt.

Het rommelt bij de AIVD

28 maart 2015

AIVD management moet beter communiceren met de werkvloer 

De Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst AIVD is een gesloten bolwerk. Dat kenmerkt een geheime dienst. Maar daarbinnen is het al lang geen “koek en ei” meer, is er sprake van een tweedeling en verschijnen er veel scheuren in het bastion. In de grote grijze koelcellen van Zoetermeer heerst een kille hokjesgeest. Intern overleg loopt stuk, onderling wantrouwen groeit explosief. Begrip en een luisterend oor worden in de openbaarheid gezocht; voor een geheime dienst een desastreuze situatie. 

Vertrouwensbreuk management en werkvloer AIVD

In een gesloten instantie als een inlichtingendienst moet het management een open en eerlijke relatie hebben met de werkvloer. Maar dat management communiceert heel gebrekkig, verschuilt zich achter wet- en regelgeving, smoort discussies in de kiem en vertoont een weigerachtige houding in een door de werkvloer gewenste, nee geëiste transparantie. 

Loyaliteit AIVD-werkvloer ondergraven door in de kiem gesmoorde discussies

Met repressief optreden zorgt het AIVD-management voor een absoluut vriespunt in de relatie met de werkvloer. Smeekbedes om te worden gehoord, worden genegeerd. Voor het personeel is de limiet van decennia lange loyaliteit bereikt. 

AIVD-personeel zoekt de openbaarheid

Ongenoegens over reorganisaties werden bij de AIVD altijd binnenskamers besproken. Vanwege gebrekkig overleg wordt nu gezocht naar verdedigingsmogelijkheden in de openbaarheid van een ambtenarenrechter.

Vorig jaar zomer werd hardop kritiek geuit op de salarisverhoging van (delen van) het management. De ergernis spitste zich toe op het verzwijgen daarvan. Er wordt geheimzinnig gedaan over belastinggeld!

Recent deden honderden medewerkers openlijk een oproep voor een betere cao voor ambtenaren. Een unicum dat een verandering in het arbeidsethos van de AIVD’er verraadt. Zelfs een bestuurder van de vakbond CNV sprak van een bijzondere situatie.

Die bijzondere situatie blijkt ook uit een vijftigtal bezwaren die de ‘Adviescommissie bezwaarschriften Algemene wet bestuursrecht inzake personele aangelegenheden’ heeft ontvangen van AIVD’ers met betrekking tot niet nagekomen financiële garanties bij hun functioneel leeftijdsontslag.

Al met al de constatering dat nooit eerder zoveel ontevreden berichten naar buiten sijpelden. Wat is er toch aan de hand? 

Intrekking Verklaring van Geen Bezwaar

In een razendsnel tempo groeit de onrust over het steeds vaker intrekken van de Verklaring van Geen Bezwaar (VGB) van AIVD-personeel. Dit gebeurt niet vanwege disloyaliteit aan de geheime dienst, maar vanwege privéomstandigheden!

Het personeel heeft vragen gesteld aan het management als: "Waarom worden gewaardeerde collega’s na jaren van trouwe dienst plotsklaps als mogelijk veiligheidsrisico beoordeeld en wat moet ík doen om die situatie te vermijden?"

Omdat heldere antwoorden achterwege blijven, ontstaat een grimmige polemiek. Herhaaldelijk klinken er verwijten richting de AIVD-top over gebrek aan transparantie en over het onvoldoende verstrekken van heldere criteria met betrekking tot de VGB-problematiek.  

Discussies in de kiem gesmoord

En dan worden de verhoudingen tussen management en werkvloer plotsklaps explosief. Het management van de AIVD gooit olie op het vuur door leidinggevenden op te dragen om aanzwellende discussies in de kiem te smoren. Hierdoor wordt de loyaliteit van het personeel ondergraven en vergroot het zelfs het risico dat gevoelens van onvrede buiten de gebouwen worden besproken. Dat is dom!

Onderzoek door Commissie van Toezicht

Leden van de Commissie van Toezicht op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (CTIVD) moeten urgent en zelfstandig een controleonderzoek doen naar de rechtmatige en transparante uitvoering van de Wet veiligheidsonderzoeken bij herhaalonderzoeken van AIVD-personeel. De commissie heeft immers volledige toegang tot alle relevante informatie.

Maar de hoofdrol moet worden gelegd bij een transparant communicerend AIVD management. De autocratische houding van topambtenaren moet drastisch op de schop. 

AIVD-personeel onbeschermd  op straat gezet 

Binnen een geheime dienst moeten persoonlijke zorgen intern veilig en met garanties kunnen worden besproken. Als dat niet kan uit angst voor represailles, kweek je blijvend kwetsbare en dus chantabele medewerkers. Wanneer je die medewerkers bovendien de toegang tot hun werkplek ontzegt, ben je ook controle en invloed op hen kwijt. En erger, hun loyaliteit.

De AIVD neemt een behoorlijk risico om personeel langs de kant van de weg te zetten. Begrip en een luisterend oor zijn immers buiten de dienst snel gevonden. Langduriger zorg zou een betere keus zijn geweest.

Lees ook!!:

https://www.nrc.nl/nieuws/2015/03/28/oudgediende-explosieve-situatie-op-werkvloer-va-1479270-a661398

AIVD moet plaats in maatschappij opnieuw veroveren

Gemangeld tussen media, parlement en een zwakke minister is de AIVD als ooit trotse hoeder van de democratie verworden tot een tandeloos instituut met steeds minder statuur en invloed

"Wil AIVD overleven, dan moet afscheid genomen worden van huidige 'dienaren' in de top"

Slechte naam

De AIVD heeft een slechte naam bij het merendeel van de Nederlandse bevolking. Om deze reden verschijnen met enige regelmaat in de media oproepen van inlichtingenexperts om te komen tot een breed maatschappelijk en politiek debat over de taken en werkwijzen van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (I&V) in Nederland, de AIVD en de MIVD. Maar tegelijkertijd wordt de parlementariërs in de Tweede Kamer verweten daartoe niet in staat te zijn en bovenal partijpolitiek te bedrijven.

Tweede Kamerleden missen deskundigheid 

Bob de Graaff, hoogleraar Intelligence & Security Studies, beweert dat Tweede Kamerleden de deskundigheid missen die nodig is om het debat naar een hoger plan te tillen. Constant Hijzen, promovendus aan de Universiteit Leiden, voegt daaraan toe: "Voordat de Kamer accepteert dat het kabinet de portemonnee trekt (...) zou ook in tijden van toegenomen dreiging veel preciezer moeten worden gediscussieerd over wat de AIVD en MIVD zouden moeten en mogen, hoeveel geld daarvoor nodig is en wat de opbrengst van hun inspanningen moet zijn".

AIVD moet zelf vechten

Maar wanneer de Tweede Kamer wordt verweten geen politieke afweging te kunnen maken over het bestaansrecht van de I&V-diensten, is de vraag gerechtvaardigd wie dat dan wel moet doen. Dan moet de AIVD zelf gaan vechten voor zijn eigen maatschappelijke bestaansrecht, het liefst ondersteund door 'binnenlands bestuur'. Je kunt beter nog kiezen voor een overkoepelend en sturinggevend apparaat waarin onafhankelijke bestuurlijk verantwoordelijken en intelligence professionals zitting hebben.

Groot onderhoud noodzakelijk

De Nederlandse inlichtingen- en veiligheidsdienst AIVD heeft dringend groot onderhoud nodig. Na bijna zeventig jaar trouwe dienst laat de oude baas een beetje met zich sollen. Voortdurend gemangeld tussen media, parlement en een zwakke minister is de ooit zo trotse hoeder van de democratie verworden tot een tandeloos instituut met steeds minder statuur en invloed.

Als niemand meer met je wilt of kan meedenken en slechts alleen over je lacht, dan doe je iets niet goed. Van afstand lijkt het er op dat de AIVD zich laat ondersneeuwen. Een 70 jaar oude en in zichzelf murmelende grijsaard, die in tegenstelling tot zijn concurrenten, oude paden blijft belopen en de veranderende maatschappij niet meer kan bijhouden?

Instortingsgevaar

Een waslijstje maakt duidelijk dat de AIVD in zwaar weer verkeert en een politieke speelbal dreigt te worden.

Taken van de AIVD zijn overgenomen en ingevuld door de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV). Op de website staat keihard te lezen dat de NCTV binnen de Rijksoverheid als enige verantwoordelijk is voor terrorismebestrijding, cyber security, nationale veiligheid en crisisbeheersing. Een dergelijke formulering hoort thuis op de website van een standvastige AIVD.

De Tweede Kamer kan of wil geen ondersteuning bieden. Media (zelfs filmmakers) kunnen vaak ongefundeerde en provocerende kritiek spuien, waartegen de AIVD zelf zich niet kan en mag verweren vanwege het mediabeleid bij het 'moederdepartement' Binnenlandse zaken (BZK).

En tot slot zal de AIVD op onderdelen moeten samensmelten met het militaire, oudere halfbroertje, de MIVD. Er dreigt instortingsgevaar.

Opstandig leiderschap noodzakelijk

De AIVD moet na bijna zeventig jaar aan mooie geschiedenis zich heel snel minder dienstbaar, dociel en onderdanig gaan opstellen. Misschien dat de houding om 'zich zonder commentaar altijd te schikken naar het gezag' passend is voor andere beroepsgroepen zoals politieambtenaren en militairen. Dat past een dienst als de AIVD niet! Het is tijd dat de AIVD opstandiger leiderschap toont tegenover de minister, Kabinet, Kamerleden en media.

De AIVD zal zijn toonaangevende plaats in de maatschappij moeten terug veroveren. Wanneer de AIVD wil of moet blijven bestaan, zal afscheid genomen moeten worden van de zittende dienaren in de top van de dienst. In de huidige alarmfase is schreeuwend behoefte aan topambtenaren, aan krachtdadige topbestuurders uit de buitencategorie van bijvoorbeeld Arthur Docters van Leeuwen, die een bestuurlijke reorganisatie aandurven.

Wanneer dat succesvol verloopt, zijn debatten over politieke aansturing overbodig.

Intelligence is niet de taak van Kamerleden

Kamerleden niet de aangewezen personen om sturing en visie te ontwikkelen op het gebied van inlichtingenwerk

Kamerleden mogen inlichtingendiensten niet aansturen

Bestuurskundige Krijn Lock doet een oproep aan Kamerleden om te komen tot een structurele discussie over wat Nederland moet verwachten van onze inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Lock wil daartoe 'een permanente Kamercommissie Inlichtingen met senior gescreende Kamerleden' in het leven roepen. Dat zou wezenlijk fout zijn, want Kamerleden hebben geen verstand van inlichtingenwerk en het is hun taak niet. Dat moet zo blijven, ze zijn niet voor niets politici.

Soms pogen politici daadwerkelijk zicht en controle te krijgen op activiteiten van inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Maar al snel zien zij door de bomen het bos niet meer of eisen (partij)problemen en bezuinigingen hun aandacht op. Daarom zijn Kamerleden niet de aangewezen personen om sturing en visie te ontwikkelen. Lock moet dit als voormalig politicus weten.

Botsen met partijbelangen
Kamerleden moeten wel parlementaire controle uitoefenen. Ze moeten rapporten en toekomstverwachtingen van inlichtingen- en veiligheidsdiensten interpreteren en daarop hun overwegingen baseren. Maar die overwegingen kunnen botsen met partijbelangen. Juist daarom moet er geen 'Kamercommissie Inlichtingen' komen. Kamerleden moeten zich niet inhoudelijk verdiepen in het operationele inlichtingenwerk, moeten niet de keuzes maken waar, wanneer en hoelang een inlichtingendienst actief is.

Lock heeft een punt dat er fundamentele discussies moeten plaatsvinden over de noodzakelijke vernieuwing van de Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (Wiv) uit 2002. Maar wie moet die discussies beginnen? Politiek verantwoordelijken of professionele inlichtingenmensen? En wat moeten kern en doel zijn van die discussies?

Natuurlijk moet er gesproken worden over het al dan niet uitbreiden van inlichtingencapaciteit in het buitenland. Inlichtingen uit het buitenland zijn cruciaal voor binnenlandse politieke ontwikkelingen. Maar de Kamer mag niet beslissen in welke landen de MIVD of AIVD wel of niet actief moet zijn. Civiel - Rusland? Militair - Irak? Dat moeten professionele keuzes blijven.

De werkzaamheden van de fractievoorzitters in de 'commissie Stiekem' kunnen worden afgeslankt

Commissie stiekem afgeslankt
Die keuzes moeten worden gemaakt in een Joint Intelligence Committee. Een overkoepelend en sturinggevend apparaat naar Brits model, zonder politieke partijbelangen, ondergebracht bij de minister-president, bij Algemene Zaken. In deze Joint Committee komen bestuurlijk verantwoordelijken en intelligence professionals samen. Breng daar niet alleen de AIVD, de MIVD en de NSO in onder. Gelijksoortige diensten zoals het NCTV, het NCSC en andere horen daar ook in thuis, evenals vertegenwoordigers van de ministeries van Buitenlandse en Economische Zaken.

Daardoor kunnen de werkzaamheden van de fractievoorzitters in de 'commissie Stiekem' worden afgeslankt. Kortom, de parlementaire controle blijft, maar de sturing op strategisch niveau, gecombineerd met afwegingen van internationaal politiek belang, horen niet te liggen bij Kamerleden, maar bij een Joint Committee.

'de Volkskrant' OPINIE - Kees Jan Dellebeke − 28/08/14

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3728128/2014/08/28/Intelligence-is-niet-de-taak-van-Kamerleden.dhtml

Indisch Monument niet voor Indonesiërs

Veel Nederlanders overleefden de bevrijding van de Japanners niet en werden tijdens de 'bersiap' vermoord door jonge Indonesische republikeinen. Ook deze groep Nederlanders moet worden herdacht.

Elk jaar op 15 augustus herdenkt Nederland de capitulatie van Japan en het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945. Bij deze dodenherdenking worden alle slachtoffers herdacht van de Japanse onderdrukking in Zuid Oost Azië gedurende de Tweede Wereldoorlog. Lange tijd waren de "buitenkampers" een vergeten groep Nederlanders.

Dodenherdenking niet voor Indonesiërs

Het gaat op 15 augustus bij het Indisch Monument in Den Haag om het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het gaat over Nederlanders die zijn omgekomen door oorlogsgeweld. Het gaat ook over Nederlandse "buitenkampers" die vlak na de onafhankelijkheid van Indonesië door jonge Indonesische republikeinen alsnog over de kling werden gejaagd. Het gaat op 15 augustus niet over de politionele acties, noch over het leed van de Indonesische bevolking. Vanzelfsprekend zijn Indonesiërs hier niet welkom. Dat gaat nooit meer samen.

Dodenherdenking gaat niet over politionele acties

Elk jaar vlak voor of op 15 augustus publiceren media artikelen, waarvan de inhoud niets met deze herdenking van doen hebben. Niet toevallig rond deze datum duiken met enige regelmaat steeds nieuwe verhalen op over door Nederland gepleegde oorlogsmisdaden in Nederlands-Indië of beter gezegd in de Republik Indonesia.

Zo circuleerde er vlak voor de herdenking van 2012 weer eens “nieuws” rondom ijzervreter kapitein Raymond Westerling. In een interview had hij toegegeven wat iedereen al wist, namelijk dat er tijdens de politionele acties naast gevechten met de tegenpartij ook mensen op de vlucht waren neergeschoten of standrechtelijk werden geëxecuteerd.  

Maar wat hebben de politionele acties in directe zin te maken met de Dodenherdenking van Nederlanders aan het eind van de Tweede Wereldoorlog in Zuid Oost Azië?

Herschrijven Indisch verleden?

Dit jaar, op 4 augustus 2014, houdt historicus en journalist Tineke Bennema in de NRC een pleidooi een onderwijscommissie te vormen die 'ons' Indisch en koloniale verleden moet herformuleren. Zij heeft zich als 'kind van een kampkind' voor het karretje laten spannen door Jeffry Pondaag, de voorzitter van het Comité Nederlandse Ereschulden. Bennema en Pondaag roepen in dit stuk op tot het herschrijven van het Indische en koloniale verleden, waarbij de nadruk moet liggen op onze (Nederlandse) wandaden en op het leed van de Indonesische bevolking.

De datum van publicatie zo vlak voor de beladen Dodenherdenking op 15 augustus is niet kies. In tegendeel. Er wordt ernstig tekort gedaan aan de werkelijke betekenis daarvan; er wordt zelfs aan voorbijgegaan.

"Buitenkampers"

Hetty Naaijkens vraagt in haar documentaire "Buitenkampers" wel terecht aandacht voor de bersiap periode direct ná het uitroepen van de onafhankelijkheid. De NTR zond op 12 augustus 2014 deze documentaire uit, waarin veel interesse voor de dagen na de zeer gewelddadige revolutie van 17 augustus 1945. Veel Nederlanders overleefden de bevrijding van de Japanners niet en werden vermoord door jonge Indonesische republikeinen. Ook op 15 augustus moet deze, vaak vergeten groep Nederlanders, worden herdacht.

Collectief rouwen

Het gaat bij de Dodenherdenking van 15 augustus 2014 bij het Indisch Monument in Den Haag over al bijna 70 jaar lang collectief rouwen. Hier worden de Nederlandse slachtoffers herdacht van de Japanse onderdrukking in het voormalig Nederlands-Indië en die van de ´bersiap´; de bijna vergeten groep "buitenkampers". Collectief rouwen over gestorven geliefden. Nederlanders weten elkaar te vinden, zo bleek helaas weer eens in de zomer van 2014, na het neerstorten van een vliegtuig, ironisch genoeg op weg naar Zuid-Oost-Azië.

AIVD verliest zicht op jihadisten; wel salarisverhoging management

AIVD kampt met een enorm capaciteitsprobleem en verliest zicht op escalerend jihadisme.

Dat vertelt Hans Steketee in een artikel in NRC van vrijdag 20 juni 2014.

De kern van het verhaal is dat de inlichtingendienst AIVD jihadisten in Nederland niet meer goed kan volgen door bezuinigingen en vanwege „nieuwe dynamiek” in de jihadbeweging. 

 Jihadbeweging nu ongrijpbaarder en gevaarlijker dan ooit?

De NRC heeft voorinzage gekregen in een AIVD-nota die pas volgende week verschijnt en waarin te lezen zal zijn dat de jihadbeweging nu ongrijpbaarder en gevaarlijker is dan ooit tevoren. Meer details daarover staan in dit artikel niet vermeld.

Veiligheidsexperts

Wel geven verschillende experts desgevraagd vooraf al hun mening.

Veiligheidsdeskundige Rob de Wijk, directeur van het Centrum voor Strategische Studies in Den Haag denkt dat het onmogelijk is alle jihadisten te kunnen volgen en daarom moet de AIVD-capaciteit juist worden uitgebreid.

Kamerlid Ronald van Raak, woordvoerder veiligheid voor de SP, zegt het onverantwoord te vinden dat de AIVD substantieel moet bezuinigen en zijn collega VVD-veiligheidswoordvoerder, Klaas Dijkhoff, vindt het niet voor de hand liggen om bij toenemende dreiging te schrappen in operationele capaciteit.

Veel experts noemen de bezuinigingen bij de AIVD ‘desastreus’. Aanvankelijk beliepen ze een derde van het budget en zijn nu beperkt tot een vijfde; dat is jaarlijks 34 miljoen.

Een woordvoerder van minister Plasterk wilde niet ingaan op capaciteitsproblemen, terwijl de AIVD zelf uiteraard voorziet nog meer 'essentiële taken' te moeten laten vallen dan al het geval is. Er zouden vanwege de bezuinigingen zelfs complete ‘jihad-teams’ moeten worden opgeheven.

Extra geld zal terreurdreiging niet verminderen. 

Met de gewenste 50 miljoen extra van CDA-leider Sybrand Buma zijn de AIVD en de MIVD niet plotsklaps geholpen. Buma denkt toch niet dat extra geld ineens zaligmakend is? Dat weet minister Plasterk ook. Hij bezocht recent de AIVD in Zoetermeer en kwam niet tot de conclusie dat met extra geld de terreurdreiging van jihadstrijders uit Syrië en/of Irak plotsklaps kan worden bestreden.

Geld is één ding, maar de mogelijkheid om capabele werknemers in te zetten is belangrijker; die moeten het werk doen. Dat is wel HET probleem bij de AIVD. Vanwege die eerdere bezuinigingen hebben veel goede werknemers al eieren voor hun geld gekozen en hebben een betrekking elders gezocht en gevonden. De beste werknemers - in welke organisatie dan ook - zijn altijd als eersten vertrokken. Zo ook bij de AIVD.

Het personeel dat overblijft, zou bijscholing moeten krijgen om de opengevallen plaatsen in te kunnen nemen. Daar is geen geld voor en het ontbreekt het management zelfs aan de wil om huidig personeel in dienst te houden; het wil liever nieuw personeel. 

Salarisverhoging management AIVD

Maar zoals altijd speelt er meer, veel meer. Veel huidige personeelsleden van de AIVD vinden het schrijnend dat ondanks de klaagzang over bezuinigingen, (delen van) het management van de AIVD een salarisverhoging heeft weten te bedingen. En dat terwijl tegelijkertijd circa 100 man personeel op straat dreigt te worden gezet en door geldgebrek jihadstrijders niet meer kunnen worden gevolgd. Het is onwaarschijnlijk dat dit mismanagement aan de orde komt in het debat van de Tweede Kamer met de minister, op 26 juni, over taken en middelen van de dienst.  

Tot die tijd wordt door de AIVD de hulp van de media ingeroepen om dit debat op scherp te zetten. Het valt nog te bezien of de 'voor terreur vrezende' oppositiepartijen in de Tweede Kamer daadwerkelijk de bezuinigingen van de AIVD en MIVD willen terugdraaien of dat zij slechts om politieke redenen minister Plasterk dwars willen zitten.

De Tweede Kamer besloot de bezuinigingen van de AIVD en MIVD terug te draaien, maar pas nà een openhartig gesprek van Kees Jan Dellebeke met de NRC op 28 maart 2015 en nà een vernietigend rapport van de Algemene Rekenkamer met dezelfde strekking, medio 2015.

'Journalist' Brenno de Winter misleidt Tweede Kamerleden

Brenno de Winter beweert dat de overheid wil voorkomen dat hij zijn vak uitoefent

 Media moeten minder platform geven aan misleidende columntikkers  die het mooie vak van journalist op een legendarische manier bezoedelen  

Een valse kop als "Overheid wilde journalistiek tijdens NSS voorkomen", een inhoud die zeer gekleurd, subjectief en dus journalistiek onwaardig is, en een zielig verhaal van een zich van geen kwaad bewuste egotripper.

Valse papieren

In "The Post Online" beweert Brenno de Winter dat de overheid wil voorkomen dat hij zijn vak zou uitoefenen. Zo dom is de overheid niet. Dit lijkt wel grootheidswaanzin. De gegevens die rond Z.K.H. De Winter zijn verzameld, duiden er inderdaad op dat de Nationale Politie slechts "normaal rond de tafel wil zitten met volwassen mensen" en niet met een zich als een puber gedragende Calimero, die zich steeds opnieuw met valse papieren toegang wil verschaffen tot gebouwen en terreinen waar hij niet hoort.

En ja, het meest stuitend is dat De Winter de passage opvoert waarin staat: “Deze aandachtsvestiging is in de landelijke dia-bak geplaatst. Dit met het oog op de NSS en de mogelijkheden die de betrokkene zou kunnen aangrijpen om zijn vak uit te oefenen.”

Met deze passage manipuleert De Winter zelfs Tweede Kamerleden met het doel zijn gedachtegang kritiekloos te volgen en zelfs te willen doen geloven dat hij als een onschuldige kleuter slachtoffer is van 'de Firma Opstelten' noemt.

Het is vooral schrikbarend te constateren dat de D'66 enSP Kamerleden Gerard Schouw en Ronald van Raak niet langer zelfstandig nadenken en automatisch oordelen dat hier sprake is van een ‘inbreuk op de persvrijheid’. Dat is het aller-trieste resultaat van deze gotspe.

Beetje grootheidswaanzin

Foute boel. De Winter verzwijgt de aanleiding voor de Nederlandse overheid om deze (toegegeven) wat knullig opgeschreven passage te noteren. Wat duidelijk is, zelfs voor De Winter zelf, is dat "de mogelijkheden die de betrokkenen zou kunnen aangrijpen" niet slaan op de angst dat er artikelen of columns zouden worden getikt.

Dat er beveiliging zou zijn rondom de NSS, was/is voor iedereen begrijpelijk. Dat er aanwijzingen voor de beveiliging moesten worden opgesteld, is voor iedereen duidelijk. Dat voorkomen moest worden dat personen zich onrechtmatig toegang zouden proberen te verschaffen is ook voor iedereen duidelijk.

Dat de naam "Brenno de Winter" circuleerde is ook voor De Winter zelf duidelijk, maar hij verrekt te vertellen waarom de beveiligers van politie en KMar hun plicht deden.

De Winter is gevallen in de kuil die hij voor zichzelf heeft gegraven en staat nu als een verongelijkte kleuter om zijn 'moeder' Laurens Verhagen te roepen.

Verder is het knullig dat De Winter niet begrijpt dat het stuk waarin hij kan lezen "dat hij in Den Haag achter een laptop op een bankje zit" een rookgordijn is. Een beetje grootheidswaanzin?

Brenno tegen zichzelf beschermen

Gelukkig heb ook ik het recht mijn mening te uiten zonder de inmenging van enig openbaar gezag. Voor De Winter geldt echter dat zijn mening ernstig gekleurd, eenzijdig en zelfs misleidend is. Signaleringen over de aanwezigheid van De Winter komen van zeer oplettende ambtenaren, die er eigenlijk slechts op uit zijn om De Winter tegen zichzelf te beschermen, totdat hij zelf begrijpt dat hij geen gebruik kan blijven maken van niet correcte identiteitspapieren om onder valse voorwendselen voor hem verboden plaatsen, verboden terreinen en gebouwen te bezoeken.

Hij probeert op slinkse wijze politiebureaus, het kantoor van de AIVD in Zoetermeer en andere beveiligde objecten binnen te komen. Dat staat in de rapporten. Dat is er aan de hand!

Columntikker bezoedelt het mooie vak van journalist

De Winter overtreedt stelselmatig de wet en is dus een recidivist. Maar dat verzwijgt De Winter in zijn eigen column, bespreekt het niet, is in ieder geval niet zelfkritisch en denkt bovendien dat zijn lezers te dom zijn om zelf nuances in zijn verhalen te kunnen aanbrengen.

Het is volstrekt logisch dat vanuit veiligheidsoverwegingen aandacht wordt besteed aan personen als De Winter die met gebruikmaking van valse identiteiten verboden plaatsen willen bezoeken.

Het zou De Winter sieren dat toe te geven in plaats van dat hij met grote regelmaat probeert de Nederlandse overheid, zijn lezers en Tweede Kamerleden te misleiden.En het zou DE journalistiek sieren minder platform te geven aan opportunistische columntikkers, die het mooie vak van journalist op een legendarische manier bezoedelen.