31 oktober 2013

Tweede Kamer moet meer invloed krijgen bij reorganisatie politie


Politiebonden moeten meer aan de weg gaan timmeren voor het welzijn van hun collega's. Zij moeten Tweede Kamerleden met kracht overtuigen dat zij eenzijdig worden voorgelicht door de leiding van de Nationale Politie. 

Gepubliceerd 31-10-2013
bijgewerkt 05-07-2018

Politiebonden vinden vorming Nationale Politie niet zonder meer beter

De politiebonden doen niet meer mee met de cultuurmonitor voor de Nationale Politie en zijn uit het overleg gestapt. De politietop ziet namelijk niet het belang van een cultuurverandering binnen de politie. Integendeel. De politietop is van mening dat de politiebonden onderdeel zijn van de huidige cultuur binnen de politie. Sterker nog, de politiebonden wordt zelfs kwalijk genomen dat zij signalen over misstanden serieus nemen.


"De politietop geeft aan dat er wordt gewerkt aan verbetering van de cultuur binnen de Nationale Politie, maar in de praktijk wordt collega’s de mond gesnoerd zodra zij met misstanden die intern geen gehoor vinden, als laatste redmiddel de politiebonden informeren." , aldus de politiebonden.






Stockholm-syndroom



De bonden passen ervoor om het Stockholm-syndroom opgedrongen te krijgen. De bonden weigeren te worden gegijzeld door kwaadaardige machten in het Nederlandse politieapparaat. Het gaat namelijk alleen om de macht.


Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie wil ook een cultuurverandering om de prestaties van de politie te verbeteren. Maar dan moet ook verbindend en vertrouwen wekkend leiderschap worden gestimuleerd. Dat gebeurt niet volgens de bonden en dus heeft de minister nu een probleem met zijn eigen politietop.


Sfeer politie is verziekt

De politiebonden blijven zich daarnaast zorgen maken over de reeks incidenten tussen de korpsleiding van de Nederlandse politie enerzijds en de verschillende onderdelen en de politievakbonden anderzijds. Lees de mediaberichten uit het jaar 2013 over de politie en je kunt vrij eenvoudig een zwartboek met een lange rij voorbeelden samenstellen waaruit een uitermate ernstig verziekte sfeer binnen de nationale politie blijkt. Het steekt de bonden dus vooral dat nog steeds ten stelligste wordt ontkend dat politiemensen bang worden gemaakt.


Onrust bij leden politiebonden



Steeds meer individuele leden van de verschillende politiebonden spuien hun ongenoegen over het gebrek aan voortgang. Het is genoeg geweest; het duurt te lang. Politieagenten raken gefrustreerd, weten niet waar zij aan toe zijn, durven niet de politiechefs aan te spreken, leven in een angstcultuur. Zij zien de vorming Nationale Politie eigenlijk niet meer zitten. Uit frustratie leveren zij nu dus maar kritiek op de eigen collega's werkzaam in de bonden. In de sociale media en op de websites spat het ongenoegen ervan af.


Krachtiger optreden politiebonden hard nodig

Schurende ontwikkelingen binnen de nationale politie zijn zo vreselijk zichtbaar, dat ook de Nationale ombudsman, Amnesty International en zelfs de Raad van Europa zich zorgen maken.
Wie doet daar wat aan? Op dit moment blijken de vier beheerst optredende en samen optrekkende vakbonden sterker dan de veel kleinere, soms verdeelde politieleiding. In een Siberisch koud politieklimaat zoeken de vier eendrachtig als een soort Bluepeace-achtige beweging naar warmte bij elkaar. Maar dat is niet genoeg.


Vaste Kamercommissie



De bonden moeten een sterker gezamenlijk persbeleid gaan voeren, moeten meer overleg voeren met de Nationale ombudsman en moeten een vertrouwenspersoon aanstellen voor de contacten met Amnesty in Amsterdam. Tweede Kamerleden weten niet hoe slecht de verhoudingen liggen binnen de politie. De bonden moeten dus bij de volksvertegenwoordigers vaker en meer gestructureerd aandacht vragen voor het welzijn van hun collega's, zelfstandig gaan lobbyen bij de Vaste commissie voor Veiligheid en Justitie en aantonen dat de Tweede Kamer door korpsleiding en minister op zijn minst eenzijdig wordt geïnformeerd.


Conclusie



De relatie tussen korpsleiding en werkvloer en tussen politietop en vakbonden is stuk. De bonden voelen zich misbruikt. Zij kiezen nu voor het welzijn van de collega's en dus voor een breuk met de bazen. Zij laten zich in dit machtsspel niet verleiden tot de rol van slachtoffer in het Stockholm-syndroom.


De politiebonden moeten veel meer aan de weg gaan timmeren voor het welzijn van hun collega's; een krachtig en gezamenlijk verweer tegenover een politietop met oogkleppen is dringend noodzakelijk. Om die reden moeten zij in de richting van de politiek een krachtiger stemgeluid laten horen en Kamerleden ervan overtuigen dat zij eenzijdig worden voorgelicht door de leiding van een mank lopende en op macht beluste politieorganisatie.

Tweede Kamerleden moeten zich nadrukkelijker mengen in de vorming van een Nationale Politie. Misschien kan een Nationale Politie dan toch nog een meerwaarde gaan bieden.

Geen opmerkingen:

INLICHTINGENSOAP over IS-reizigers

Wie controleert wie bij AIVD, NCTV, CTIVD en Justitie? INLICHTINGENSOAP over IS-reizigers Waren degenen die naar IS-gebeid afreisden w...